پس از برداشت گیاهان قبل ( گیاهانی که با بابونه به تناوب کشت شده اند) باید زمین را برای کشت بابونه آماده کرد. انجام شخم در زمین هایی که بابونه کشت می شود مناسب نیست مگر در مواقع ضروری. پس از شکستن سلهها و خرد کردن کلوخ ها و تسطیح زمین، بستر را برای کاشت بذر آماده می کنند.
کشت بابونه توسط بذر انجام میگیرد. در کشت مستقیم بابونه اعم از کشت بهاره یا پاییزه پس از آبیاری زمین به کاشت ردیفی بابونه اقدام میشود. از آنجا که نور نقش عمدهای در جوانه زنی بذر دارد بذرها را باید به صورت سطحی در زمین کاشت کرد. پس از کاشت غلتک مناسبی باید زده شود و از به کار بردن وسایلی که سبب به هم خوردن نظم ردیف ها و پراکنده شدن بذر های کشت شده شود باید پرهیز کرد. در بعضی کشورها تکثیر بابونه به صورت یک کشته انجام میگیرد. این روش از آن جهت مناسب است که بذرها پس از رسیدن ریزش کرده و با بارندگی های پاییزه سبز میشوند. در تکثیر یک کشته، قسمت هایی از زمین که گیاهان تراکم کمتری دارند باید کشت شود. در کشت غیر مستقیم در زمان مناسب بذرها را در خزانهای که بستر آن به همین منظور آماده شده باید کشت کرد. پس از کاشت سطحی بذر، به منظور ایجاد تراکم در بستر سطحی خاک غلتک مناسب باید زده شود. در زمان مناسب نشاءها را به زمین اصلی منتقل و زمین را بلافاصله آبیاری میکنند. از آن جا که کشت غیر مستقیم بابونه هزینه زیادی را صرف میکند از این روش به ندرت استفاده میشود. بیشترین تحقیقاتی که در اروپا در مورد کاشت و پرورش بابونه انجام شده است به خصوصیات ژئومتری محصول پرداخته اند. گزارش شده است که بهترین عملکرد بابونه با فاصله بوته 20سانتی متر بدست آمد. گیاهانی که با فواصل بیشتر مثلاً 30 ،40و50 سانتی متر رشد کردند به طور معنی داری عملکرد گل و اسانس کمتری داشتند. گزارش کردند که بهترین فاصله بین ردیف ها برای پرورش بابونه 15سانتی متر است در مقابل برخی محققان نیز گزارش کرده اند که فواصل 30سانتی متر بین ردیف ها و 62 سانتی متر بین گیاهان بهترین عملکرد گل و عملکرد اسانس را به دنبال دارد.
بابونه را باید با گیاهانی به تناوب کشت کرد که زود برداشت شود و زمان کافی برای آماده سازی زمین در ماه های مرداد – شهریور وجود داشته باشد. تناوب کشت بابونه با گیاهانی مناسب است که سبب گسترش علف های هرز نشوند (مانند لوبیا، خردل، نخود و.......) تناوب کشت بابونه با گیاهانی که بذرهای آنها به سهولت ریزش میکنند (مانند غلات و اکثر گیاهان تیره چتریان) مناسب نیست، زیرا ریزش بذرهای این گیاهان سبب گسترش علف های هرز میشوند. چون بابونه به علف کش های با ماده موثرتر یازیان حساس است لذا تناوب کاشت با گیاهانی مانند شوید، گشنیز، زیره سیاه که به علف کش مذکور مقاوم هستند، مناسب می باشد. چنانچه بابونه به صورت یک کشته تکثیر شود سه سال بعد از کاشت، مواد غذایی موجود در خاک کاهش مییابد. از این رو افزودن مقادیر مورد نیاز مواد غذایی به خصوص پتاسیم و فسفر به خاک ضرورت دارد. چنانچه خاک تهی از پتاس باشد توصیه می شود با توجه به کمبود این عنصر مقادیر مناسبی اکسید پتاس به خاک اضافه شود. افزودن مقادیر مناسب مواد و عناصر غذایی به خاکهای شنی نقش عمدهای در افزایش عملکرد گل دارد. افزود 40تا 60کیلوگرم در هکتار اکسید فسفر قبل از کاشت به خاکهایی با pHخنثی و غیر حاصلخیز سبب افزایش عملکرد گل می شود. افزودن 30تا 40 کیلوگرم در هکتار ازت در فصل بهار به صورت سرک نتایج مطلوبی در افزایش عملکرد گل دارد. در کشت پاییزه افزودن مقادیر مناسبی ازت در فصل پاییز نقش عمدهای در رویش برگ های طوقهای (پنجه زنی) دارد. در تکثیر یک کشته از سال دوم قبل از رویش گیاه افزودن 60تا 70کیلوگرم در هکتار ازت به زمین هایی که بابونه کشت می شود ضروری است. بابونه اگر چه سرمای زمستان را تحمل میکند، ولی سرمازدگی در فصل بهار (فروردین – اردیبهشت) صدمههای زیادی به محصول وارد می کند. گیاهانی که در فصل بهار دچار سرمازدگی می شوند نه تنها برگ هایشان زرد و رشد گیاه متوقف میشود بلکه عملکرد محصول گل به طور چشمگیری کاهش مییابد. در چنین مواقعی افزودن 30تا 40کیلو گرم در هکتار ازت در اواخر اردیبهشت نقش مؤثری در کاهش خسارت دارد. بابونه را می توان به صورت یک کشته (چند سال در یک زمین) کشت کرد. در این مورد 10و یا حتی 100سال می توان به کشت بابونه در یک زمین اقدام نمود. بعضی از کشورها مانند روسیه یا آلمان به مدت پنج سال اقدام به کاشت این گیاه در یک زمین میکنند. کیفیت زمین و نوع علف های هرز نقش عمدهای در تعیین مدت زمان کاشت در یک زمین دارد. در صورتی که از روش یک کشته برای کشت بابونه استفاده شود هر دو تا سه سال یا هر چهار تا پنج سال (بستگی به کیفیت خاک دارد) باید به مبارزه با علفهای هرز زمین مورد نظر پرداخت. از آن جا که چهار تا پنج سال پس از کاشت بابونه در یک منطقه، ممکن است علفهای هرز آن منطقه به علف کش های مورد استفاده مقاوم گردند، توصیه می شود که پس از این مدت بابونه را در مکان دیگری کشت کرد. بابونه در طول رویش به خاک خاص و مواد و عناصر غذایی فراوان نیاز ندارد و آن را در هر خاکی حتی خاک های غیر حاصلخیز و تهی از مواد و عناصر غذایی می توان کشت کرد. اگر چه با کشت بابونه در خاک های غیر حاصلخیز می توان به مقدار قابل توجهی گل دست یافت ولی کشت این گیاه در خاک های حاصلخیز به طور عمده ای سبب افزایش عملکرد گل می شود. تحقیقات نشان میدهد که برای تولید هر 1000کیلوگرم گل و 3000کیلوگرم پیکر رویشی، گیاهان 85کیلوگرم اکسید پتاس، 53کیلوگرم ازت و21 کیلوگرم فسفر از خاک جذب می نماید. چنانچه بابونه در خاکها سنگین رسی یا نیمه رسی کشت شود تا یک سال به افزودن کودهای حیوانی یا شیمیایی نیازی نخواهد بود. در چنین شرایطی عملکرد گل مناسب است. ولی، از سال های دوم به بعد باید به کود دهی زمین اقدام نمود. افزودن 20تا 30 کیلوگرم در هکتار ازت و 20تا 30کیلوگرم در هکتار اکسید فسفر به خاک های تهی از مواد و عناصر غذایی نتایج مطلوبی در افزایش عملکرد گل خواهد داشت.
زمان مناسب برای کشت پاییزه نیمه دوم شهریور و برای کشت بهاره نیمه دوم اسفند است. زمان کاشت نقش عمدهای در عملکرد گل بابونه دارد. در کشت پاییزه و بهاره بذرها در ردیف هایی به فاصله 12تا 15سانتیمتر در زمین اصلی کشت میشوند. در سال اول کاشت برای هر هکتار زمین به 3تا 5/4کیلوگرم بذر با کیفیت مطلوب نیاز است. چنانچه بابونه به صورت یک کشته تکثیر شود از سال دوم به بعد باید از مقادیر کمتری بذر استفاده کرد. زیرا پس از برداشت گل بر اثر ریزش بذرها و رویش آنها باید به کاشت بذرها در نقاطی اقدام نمود که گیاهان تراکم کمتری دارند. در کشت غیر مستقیم اواخر مهر زمان مناسبی برای کشت بذر در خزانه هوای آزاد است. نشاءهای بابونه 4تا 6هفته بعد (اواخر آبان تا اوایل آذر) آماده انتقال به زمین اصلی میشوند. فضای 30تا 40سانتیمتر مربع برای هر بوته در زمین اصلی سبب تولید حداکثر مقدار محصول گل و اسانس میشود. در کشت غیر مستقیم برای هر هکتار زمین به 2/0تا 2/1کیلوگرم بذر نیاز میباشد.