نشا آویشن باغی

تولید و فروش نشا آویشن باغی

آویشن باغی

آویشن با نام علمی تیموس ولگاریس یک گیاه علفی معطر دارویی متعلق به خانواده نعناعیان است که به‌صورت بوته‌های پرپشت خودرو وحشی در دامنه‌های خشک و بین تخته سنگ‌های نواحی مختلف مدیترانه می‌روید.

آماده سازی خاک برای کاشت آویشن باغی

پس از برداشت گیاهانی که با آویشن به تناوب کشت شده اند در فصل پاییز کودهای حیوانی مورد نیاز به خاک اضافه می شود و با شخم مناسبی به عمق 20 تا 25 سانتیمتری خاک فرستاده می شود. اوایل بهار پس از شکستن سله ها و خرد کردن کلوخه ها می توان زمین را برای کشت آویشن تسطیح کرد.

تاریخ و فواصل کاشت آویشن باغی

زمان کاشت آویشن به روش کشت و شرایط اقلیمی محل رویش گیاه بستگی دارد.

نشاهایی که دارای ارتفاع 10 تا 15 سانتیمتری هستند، در ردیف هایی به فاصله 50 سانتیمتر و فاصله دو بوته طول ردیف 25 سانتیمتر در زمین اصلی کاشته می شوند.

داشت آویشن باغی

آبیاری منظم و وجین علف های هرز در خزانه ضرورت دارد. در طول رویش گیاهان، مبارزه به علف های هرز نیز ضروری است.

وجین مکانیکی علف های هرز به تنهایی کافی نیست و باید با استفاده از علفکش های مناسب به مبارزه با آنها پرداخت. قبل از انتقال گیاهان از علفکش رونستار به مقدار 7 تا 8 لیتر در هکتار به صورت محلول پاشی می توان استفاده کرد. زمان مناسب برای استفاده از این علفکش اواسط بهار است.

وجین مکانیکی علف های هرز چندساله ای که به علفکش ها مقاوم شده اند ضرورت دارد. برای مبارزه شیمیایی به علف های هرز آویشن های چندساله در فصل پاییز (مهر-آبان) می توان از علفکش سینبار 2 تا 2/5 کیلوگرم در هکتار استفاده نمود. پس از استفاده از این علفکش در صورت باقیماندن علف های هرز، با استفاده از کولتیواتور باید به جمع آوری آنها اقدام کرد.

در طول رویش آویشن می توان بدون هیچ خطری از علفکش رونستار به مقدار 6 تا 8 لیتر در هکتار استفاده کرد. برگردان کردن خاک بین ردیف ها به منظور تهویه نقش عمده ای در افزایش عملکرد پیکر رویشی دارد.

مواد و عناصر غذایی مورد نیاز آویشن باغی

افزودن مواد و عناصر غذایی مورد نیاز گیاه به خاک باید با دقت انجام گیرد. زیرا، موادغذایی فراوان یا کمبود این مواد در خاک هایی که آویشن کشت می شود مناسب نیست و در هر دو حالت سبب کاهش عملکرد پیکر رویشی آویشن می شود. قبل از کاشت، خاک باید مورد تجزیه و آزمایش قرار گیرد و مقادیر ازت، فسفر و پتاس آن اندازه گیری و با در نظر گرفتن مقدار آنها اقدام به کوددهی شود.

به زمین های تهی از مواد و عناصر غذایی، در فصل پاییز هنگام اماده ساختن خاک 20 تا 30 تن در هکتار کودهای حیوانی کاملاً پوسیده باید اضافه شود. فصل بهار قبل از کشت گیاه 50 تا 80 کیلوگرم در هکتار اکسید فسفر و همین مقدار اکسید پتاس به همراه 40 تا 60 کیلوگرم در هکتار ازت، باید در اختیار گیاهان قرار گیرد. از سال دوم رویش قبل از وجین علف های هرز همه ساله فصل بهار باید 30 تا 50 کیلوگرم در هکتار ازت در اختیار گیاهان قرار بگیرد. از آنجاییکه آویشن گیاهی چندساله است لذا خاک مزرعه در طول رویش گیاه، باید تجزیه شود و در صورت لزوم مواد وعناصر غذایی مورد نیاز (ازت، فسفر، پتاسیم و .....) به خاک اضافه شود.

برداشت محصول آویشن باغی

در سال اول رویش آویشن فقط یکبار محصول آویشن را می توان برداشت کرد. در حالیکه در سالهای بعد دو یا حتی سه مرتبه می توان اقدام به برداشت پیکر رویشی کرد. زمان مناسب برای اولین برداشت محصول آغاز گلدهی یعنی اواسط بهار ( اردیبهشت) می اشد. دومین برداشت در آغاز دومین مرحله گلدهی و اواسط تابستان (مرداد) انجام می گیرد. سومین و آخرین برداشت را اواسط پاییز (آبان) می توان انجام داد.

برداشت پیکر رویشی آویشن در ساعات مختلف شبانه روز نقش عمده ای در کمیت و کیفیت اسانس آویشن دارد. در این مورد تحقیقات نشان می دهد چنانچه پیکر رویشی ظهر هنگام تابش آفتاب برداشت شود در مقایسه با برداشت در روزهای غیرآفتابی از مقادیر بیشتری اسانس برخوردار می باشند.

گیاهان از فاصله 10 تا 15 سانتیمتری سطح زمین باید برداشت شوند. ساقه های چوبی ضخیم در کیفیت اسانس تاثیر بسیار نامطلوبی می گذارد. از آنجا که عملکرد آویشن در مراحل مختلف رویش متفاوت است از اینرو تحقیقات در مورد زمان یا زمان های مناسب برداشت به منظور افزایش عملکرد در اقلیم های مختلف ضرورت دارد.

چنانچه هوا آفتابی باشد بهتر است گیاهان پس از برداشت برای مدتی روی زمین قرار گیرند تا پس از کاهش رطوبت به خشک کن منتقل شوند. دمای مناسب برای خشک کردن آویشن با استفاده از خشک کن های الکتریکی 40 درجه سانتیگراد است.