تمشک سیاه حساس به ویروس های گیاهی بوده و نباید در زمینهایی که قبلاً گوجه فرنگی، بادمجان، سیب زمینی و یا فلفل کشت گردیده، اقدام به احداث باغ تمشک نمود. در ضمن استفاده از نهالهای عاری از ویروس شرط اساسی میباشد. زمان مناسب شخم زمین فصل پاییز میباشد و بدین ترتیب علفهای هرز را نیز می توان حذف نمود. هنگام شخم و آماده کردن زمین 30-20 تن کود دامی پوسیده به خاک اضافه می شود. زمان مناسب کشت نهال اواخر تابستان میباشد اما در مناطقی که زمستانهای سرد دارند، میتوان در اوایل بهار اقدام به کشت نهال نمود. در صورت امکان جهت ردیفهای کشت، شرق- غرب انتخاب میشود تا بوتهها به طور کامل تحت معرض تابش خورشید قرار گیرند. اگر عمق کشت نهالها بیشتر باشد، پاجوش کمتر تولید میکنند. نهالهای تمشک را میتوان در شیارهای ایجاد شده توسط ادوات مکانیزه و یا با ایجاد چاله در فواصل معین در طول ردیفهای کشت، به زمین اصلی انتقال داد. با توجه به اینکه ارقام تمشک سیاه حساس به پوسیدی طوقه میباشند، باید هنگام کشت طوقه نهال در سطح خاک قرار گیرد. نهالها را بعد از کشت باید آبیاری نمود. در ضمن شاخههای موجود بر روی نهال را از ارتفاع 20 سانتی متری هرس میکنند تا مانع تشکیل میوه و موجب تولید شاخههای قوی گردد.
بوتههای تمشک را میتوان توسط روشهای مختلف نظیر کپهای، داربستی و پرچین هدایت نمود. در روش کپهای با نصب یک ستون چوبی در وسط بوته، شاخهها به ستون بسته میشوند. در روش داربستی ستونهای بتونی در طول ردیفهای کشت با فاصله 9-5/7 متر نصب گردیده و سپس در طول ردیفها، سیمهای گالوانیزه عبور داده می شود. فاصله ردیف اول که شامل دو عدد سیم موازی میباشد از سطح زمین 50 سانتی متر و ارتفاع سیم دوم از سطح مین 150-100 سانتی متر در نظر گرفته میشود. سپس نوک شاخهها به روشهای مختلف به سیم دوم بسته میشود. در روش دسته بندی، نوک شاخههای بوته به صورت دستههای جداگانه به سیم دوم بسته میشود. در روش مخروطی شاخههای هر بوته را به دو دسته تقسیم نموده و به صورت مورب به سیم دوم هدایت میکنند. در سیستم پراکنده شاخههای هر بوته به طور جداگانه به سیم دوم بسته میشود. در روش پرچین، بوته ها در طول ردیفهای کشت بدون استفاده از قیم پرورش داده میشوند. فاصله بوتهها در هر سه روش ذکر شده 90 سانتی متر و فاصله ردیفهای کشت 5/2-2 متر در نظر گرفته میشود. روش داربستی و کپهای برای تمشکهای قرمز مناسب بوده و روش پرچین برای تمشکهای سیاه و قرمز بکار برده میشود.
در سال اول به محض شروع رشد شاخه اقدام به کوددهی مینمایند. برای این منظور میزان فسفر و پتاسیم مورد لزوم بعد از آزمایش خاک تععین میگردد. همچنین در صورت لزوم 45-35 کیلو گرم در هکتار، ازت خالص به صورت نواری در عمق 10 سانتی متری خاک به فاصله 30 سانتی متر از بوتهها به خاک داده میشود. رشد مناسب شاخههای یکساله به رطوبت مناسب و ازت کافی بستگی دارد. کودهای ازت در بهار کمی قبل از بیدار شدن جوانهها به خاک اضافه میگردد. بهتر است حداقل هر سه سال یکبار به اندازه کافی از کودهای ازت برای تقویت بوتهها استفاده نمود. برای این منظور 112 کیلوگرم در هکتار ازت خالص با فاصله 30 سانتی متر از بوتهها به خاک داده می شود.گاهی اوقات نیاز به کودهای بر، منیزیم، منگنز، آهن و روی میباشد. برای تعیین میزان این نوع کودها نیاز به تجزیه خاک و برگ می باشد. کودهای دامی نیز در تقویت بافت خاک و قابل جذب شدن ازت نقش مهمی دارند و در اوایل بهار میتوان به میزان 22 تن در هکتار کود دامی مصرف نمود.
حذف علفهای هرز از عملیات زراعی مورد لزوم در باغات تمشک میباشد. در ضمن حفظ رطوبت و کیفیت بافت خاک موجب افزایش عملکرد و تولید میوههای درشت تر میگردد. در اوایل بهار اقدام به شخم بین ردیفهای کشت نموده و عمق شخم نباید از 15-10 سانتی متر بیشتر باشد. زیرا قسمت بیشتر ریشههای تمشک در نزدیک سطح خاک مستقر می باشند. در ضمن میتوان از گیاهان پوششی نظیر جو بهاره و یا دیگر گیاهان تیره گندمیان در بین ردیفهای کشت استفاده نمود. کشت گیاهان پوششی بعد از برداشت محصول انجام میگیرد. این امر موجب رشد کند و خشبی شدن شاخهها گردیده و مقاومت آنها را در برابر سرما افزایش میدهد. در ضمن گیاهان پوششی سبب افزایش مواد آلی خاک میگردد. گیاهان کشت شده را در اوایل بهار فصل آتی توسط شخم با خاک مخلوط میکنند. استفاده از علف کشها به طور موثر موجب کاهش هزینههای کارگری در مبارزه با علفهای هرز میگردد و سیستم بدون شخم را فراهم مینماید. کشت گیاهان پوششی دایمی در خاکهایی که بافت سنگین دارند مناسب میباشد. در خاکهای شنی نیاز به آبیاری منظم میباشد و از گیاهان پوششی در سال اول و دوم استفاده میشود. برخی پرورش دهندگان از ماچ کاه و کلش در بین ردیفهای کشت به منظور حفظ رطوبت خاک و کاهش رشد علفهای هرز استفاده میکنند.
چنانکه ذکر گردید، در خاکهای شنی به آبیاری منظم نیاز میباشد. استفاده از آب کافی در باغات تمشک موجب افزایش عملکرد میگردد. در صورت کافی نبودن آبیاری، بوتههای تمشک بعد از یک سال پر محصول در سال آتی به دلیل عدم وجود آب کافی محصول کمتر حاصل میکنند. استفاده از روش آبیاری بارانی در باغات تمشک مناسب میباشد و برای این منظور میتوان از آب پخش کنهای قابل انتقال استفاده نمود. روش سنتی برای آبیاری بوتههای تمشک نشتی میباشد و میزان آب در شیارها باید کنترل گردد. روش آبیاری قطرهای مناسب تر از روشهای دیگر بوده و تلفات آب بسیار کمتر میباشد.