بذر استویا قابلیت جوانه زنی کمی (حدود 22 تا 30 درصد) دارد که بیشتر به علت پوکی بذر است. همچنین جوانه زنی کم به دگرگشنی، مسائل ژنتیکی (تعداد کروموزوم ها) و میزان زنده بودن دانه گرده و همچنین به دخالت اسپوروفیتیک کلاله-گرده نسبت داده شده است. البته گاهی اجرای گرده افشانی مصنوعی به عملکرد تولید بذر کمک کرده است.
از برگ تازه، برگ خشک، پودر و عصاره استویا استفاده میشود. برگ خشک به مراتب شیرینتر از برگ تازه است. فرم های استخراج استویا به شکل عصاره تیره، عصاره شفاف و پودر خشک استویوزید است که بیشتر فرم پودری آن رایج است. عصاره تیره از جوشاندن برگها در آب به دست می آید یا میتوان برگها را در آب جوش یا مخلوط آب و الکل خیساند. عصاره شفاف از مخلوط پودر خشک و آب جوش به دست می آید. شیرینی پودر خشک سفید استویا بیشتر از برگ سبز و برگ خشک است. استویا جایگزین مناسبی برای قند و سایر شیرین کننده هاست و میتوان از آن در تهیه خمیردندان استفاده کرد، زیرا با کاهش مصرف قند در این محصول، خواص ضدباکتری خمیر دندان افزایش می یابد. همچنین به علت داشتن خواص آنتیاکسیدانی در درمان بیماریهای دهانی مؤثر است.
آخرین یافته های علمی دانشمندان نشان می دهد که استفاده از برگ های گیاه استویا توسط بومیان منطقه آمامبی به بیش از 1500 سال قبل بازگشته و به مدت صدها سال پس از کشف قاره آمریکا جهت شیرین کردن چای و دیگر ماده غذایی و درمانی مورد استفاده قرار می گرفته است.
در سال 1899 این گیاه توسط گیاه شناس ایتالیایی، مویسس سانتیا گوبرتونی مورد کشف دوباره قرار گرفت که متعاقب آن کشت این گیاه از حالت رویش طبیعی و وحشی در مناطق بومی به حالت سازمان یافته و مدرن در آمد.
استویا گیاهی کوتاه قد و بوته ای می باشد که بومی منطقه کوهستانی آمامبی واقع در مرز برزیل و پاراگوئه است.
این گیاه متعلق به سلسله پلانته است که در رده بندی علمی در شاخه ماگنولیفتیا رده ماگنولیپوسیدا، راسته آسترالس و خانواده آستراسه آ جای می گیرد. فراوان ترین گونه های این گیاه عبارتند از: ربادیانا، پیلوسا، اپاتوریا، اواتوریا، پلامرا، سالی سیفوریا و سراتا.
پنج انگشت درختچه ای است که در مناطق وسیعی از اقلیم خشک و نیمه خشک جهان به طور طبیعی گسترش دارد.
پنج انگشت در نواحی شمال، شمال شرق، شرق، مرکز و جنوب کشور انتشار یافته است.
مطالعات و بررسی های علمی نشان میدهد فلاونوئیدها، آلکالوئیدها، دی ترپنوئیدها، ویتکسین، کاستیسین و پیش ماده هورمون های استروئیدال درون ترکیبات شیمیایی گیاه پنج انگشت شناسایی شده اند. مطالعات بیشتر نشان می دهد این ترکیبات روی غده هیپوفیز تاثیر گذاشته و تغییرات سطوح هورمونی آن را می توان در ارتباط با این ترکیبات توضیح و توجیه کرد. تحقیقات علمی نشان داده است که عصاره بدست آمده از میوه های گیاه پنج انگشت می تواند گیرنده های افیونی موجود در بدن را بلوکه کند. این اتفاق توضیح دهنده این موضوع می باشد که چگونه عصاره گیاه پنج انگشت باعث کاهش ناسازگاری های سندروم پیش از قاعدگی می شود. مطالعات فیتوشیمیایی نشان از وجود انواع ترکیبات شیمیایی در اندامهای مختلف گیاه پنج انگشت می باشد. از آن جمله می توان به گلیکوزید های ایروئیدی مانند اگنوسید (Agnoside)) ، اکوبین (Aucubin ) اشاره کرد.
ادامه مطلب: پنج انگشت و ترکیبات شیمیایی و خواص دارویی و محصولات تولیدی از گیاه پنج انگشت
گیاه پنج انگشت (بنگرو، بنگله، درخت پاکدامنی، درخت زنان، فلفل بیابانی، بَنگَلِه، فلفل بری، بَنَگر، گُناک و فلفل دل آشوب)
استفاده از گیاهان دارویی و معطر در طراح های شهری به دلیل مزایای کاربردی و زیبایی شناختی آن ها رواج روزافزونی یافته است. برخی از انواع این گیاهان برای قرار گرفتن در مناظر پایدار شهری ایده آل هستند زیرا می توانند با شرایط مختلف خاک سازگار شوند و به آب کمتری نیاز دارند. یکی از نمونه های برجسته این هم افزایی گیاه شناسی Vitex agnus-castus L. درخت عفیف است که به عنوان یک گیاه دارویی از خانواده شاهپسند (verbenaceae) بوده و بومی منطقه مدیترانه می باشد.
بادرنجبویه در طول رویش به هوای گرم و نور کافی نیاز دارد.
بذرها در دمای 10 تا 12 درجه سانتی گراد جوانه میزنند، ولی دمای مناسب برای جوانه زنی 18 تا 20 درجه سانتی گراد است.
درجه حرارت مطلوب در طول رویش این گیاه 20 تا 22 درجه سانتی گراد است.
ادامه مطلب: بادرنجبویه و کاشت و داشت و برداشت گیاه بادرنجبویه
بادرنجبویه از گیاهان معطری است که مردم بعضی سرزمینها از مدتها پیش خواص دارویی آن را میدانستند و برای درمان برخی بیماریها از آن استفاده میکردند. از برگها و پیکر رویشی این گیاه در فارماکوپه های معتبر به عنوان دارو یاد شده است.
اسانس بادرنجبویه در صنایع داروسازی، غذایی و صنایع آرایشی و بهداشتی کاربرد زیادی دارد. از مواد موثره این گیاه داروهایی برای درمان ناراحتیهای عصبی و همچنین داروهایی برای مداوای بیماریهای معدی، قلبی و رودهای که منشا عصبی دارند تهیه میشود.
ادامه مطلب: بادرنجبویه و گیاهشناسی و خواص و کاربردهای گیاه بادرنجبویه
بارندگی 150 تا 250 میلیمتر در سال مناسب آنغوزه است. در دو سال اول کاشت حساسیت بالاتری نسبت به کمبود بارندگی دارد ولی از سال سوم به بعد مقاومت گیاه به خشکی افزایش یافته و حتی با بارندگی 50 میلیمتر در سال هم خود را حفظ می کند. به این صورت که با مواجه شدن با خشکی، گیاه یا در آن سال برگ تولید نمی کند و در حال رکود باقی می ماند و یا اینکه برگهای کوچکی تولید می کند و سریعتر برگها خشک شده و به حالت رکود می رود و در سال بعد با مناسب شدن بارندگی رشد عادی خود را آغاز می کند.
برای اولین بار در سال 1687 میلادی، شخصی به نام کامفر در لارستان فارس گونه آنغوزه را شناسایی کرد و با بکار گرفتن تعدادی بهره بردار بومی، اقدام به بهره برداری آنغوزه در این منطقه کرد. وی پایه گذار روش تیغ زدن سنتی (برش عرضی) در ایران می باشد. پس از او، اهالی شهرستان نی ریز این حرفه را آموختند و خود اقدام به بهره برداری کردند.
ادامه مطلب: آنغوزه و خواص آنغوزه و مراحل بهره برداری از گیاه آنغوزه
دوره رشد گیاه کبر از اسفندماه تا مهر ماه همزمان با دوره خشک تابستان است.
قسمت های هوایی کبر تا 15 متر مربع از سطح خاک را می پوشاند.
ادامه مطلب: کاشت کور،کبر، لگجی، هندوانه کوهی، علف مار، داغ قارپوزی، کاپاریس، قبار، کبار